ตั้งอยู่ที่บ้านบุ่งหวาย ตำบลบุ่งหวาย อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวจังหวัดอุบลราชธานีในเส้นทางศรีสะเกษ ประมาณ 14 กม. ตามทางหลวงหมายเลข 226
โดยมีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า WAT PAH NANACHAT. BUNG WAI FOREST MONASTERY. ซึ่งเป็นวัดที่มีพระภิกษุชาวต่างชาติ เช่น อังกฤษ อเมริกัน ออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส นิวซีแลนด์และญี่ปุ่น เป็นต้น มาจำพรรษาอยู่มิได้ขาด
จุดกำเนิดของวัดป่านานาชาตินั้น ต้องย้อนไปเมื่อ พ.ศ.2510 ซึ่งเป็นปีแรกที่ วัดหนองป่าพง ได้มีโอกาสต้อนรับอาคันตุกะชาวอเมริกัน ซึ่งอยู่ในสมณะเพศในพระพุทธศาสนา โดยพระภิกษุรูปนั้นมีนามว่า "โรเบิร์ต" ฉายา "สุเมโธ" ซึ่งวัตถุประสงค์ของการมาครั้งนี้คือ เพื่อมาถวายตัว เป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่ชา สุภัทโธ
ต่อมา เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ.2518 ท่านสุเมโธ และพระภิกษุรูปอื่นๆ ได้ดินทางไปพักอยู่ในเขตป่าช้า บ้านบุ่งหวาย ต.บุ่งหวาย อ.วารินชำราบ จ.อุบลราชธานี ชาวบ้านบุ่งหวายจึงปลูกกระท่อมให้อยู่อาศัย เพื่อการปฏิบัติธรรม และเมื่อจวนจะเข้าพรรษา หลวงปู่ชา สุภัทโธ ได้อนุญาตให้พระชาวต่างประเทศไปจำพรรษารวมกันที่กระท่อมนั้น และได้มอบหมายให้ท่าน สุเมโธ เป็นประธาน เพื่ออบรมพระสามเณรเหล่านั้น เพราะนานครั้งหลวงปู่ชา สุภัทโธ จะไปให้โอวาทสักครั้ง โดยวัตถุประสงค์ที่ให้พระชาวต่างประเทศไปอยู่รวมกัน เพื่อเป็นการเตรียมตัวไว้ เมื่อถึงคราวพระเหล่านี้ กลับไปประเทศของตน จะได้สะดวกในการปกครอง ถ้ามีสิ่งใดบกพร่อง จะได้แก้ไขปรับปรุงให้ดีขึ้น
การที่พระภิกษุสามเณรไปอยู่รวมกัน ก็ได้รับการอุปถัมภ์อย่างดี จากชาวบ้านบุ่งหวาย ห้วยขยุง ชาวตลาดวารินฯ และชาวตลาดฝั่งอุบลฯ จนทำให้เกิดสิ่งก่อสร้างเท่าที่จำเป็นมาจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันนี้ วัดป่านานาชาติ ได้มีพระภิกษุสามเณรชาวต่างชาติมาจำพรรษาจำนวนมาก เพื่อศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัย และปฏิบัติทางวิปัสสนากรรมัฎฐาน พระภิกษุในวัดเกือบทุกรูป จะสามารถพูดภาษาไทย สวดภาษาบาลีได้เป็นอย่างดี นอกจากนั้นยังเป็นพระที่เคร่งครัดในพระธรรมวินัย ทำให้เป็นที่เคารพศรัทธาแก่พุทธศาสนิกชนทั่วไป
เจ้าอาวาสวัดป่านานาชาติ เรียงตามลำดับดังนี้
๑)อาจารยสุเมโธ ชาวอเมริกันพ.ศ. ๒๕๑๘-๒๕๑๙
๒) อาจารยปภากโร ชาวอเมริกัน พ.ศ. ๒๕๒๐-๒๕๒๑
๓) อาจารยชาคโร ชาวออสเตรเลีย พ.ศ. ๒๕๒๒-๒๕๒๔
๔) อาจารยปสันโน ชาวแคนาดา พ.ศ. ๒๕๒๕-๒๕๓๙
๕) อาจารยชยสาโร ชาวอังกฤ พ.ศ. ๒๕๔๐-๒๕๔๔
๖) อาจารยญาณธมฺโม ชาวออสเตรเลีย พ.ศ. ๒๕๔๕-๒๕๕๐
๗) อาจารยเกวลี ชาวเยอรมัน พ.ศ. ๒๕๕๑ – ปจจุบัน
พระที่ไปจากวัดปานานาชาติ ไดไปตั้งสาขาในตางประเทศ ทั้งหมด ๑๓ แหง กระจายอยูในอังกฤษ, อิตาลี, ฝรั่งเศส, สวิสเซอรแลนด,ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด และอเมริกา เปนตัวอยางในการปฏิบัติ ใหญาติโยมทั้งชาวไทยและชาวตางประเทศ ไดเขามาศึกษาเปนจํานวนมากทุกป มีพระเณรที่เคยผานการอบรม จากวัดปานานาชาติและยังครองเพศบรรพชิตอยูถึง ๑๐๐ กวารูป มาจาก ๒๗ เชื้อชาติ
วัดปานานาชาติพยายามอยางยิ่ง ที่จะรักษาขอวัตรปฏิบัติของหลวงพอชาเอาไวปจจุบันคณะสงฆวัดปานานาชาติยังมีความผูกพันกับวัดหนองปาพงอยางใกลชิด ถึงแมวาหลวงพอชา ทานไดมรณภาพไปหลายปแลว เพราะเจาอาวาสวัดหนองปาพงรูปปจจุบัน (พระราชภาวนาวิกรม, หลวง พอเลี่ยม ฐิตธมฺโม) ทานไดเมตตาเปนพระอุปชฌายแกพระเณรวัดปานานาชาติ รวมทั้งอบรมสั่งสอนพระเณรรุนหลังใหไดเขาถึงธรรมะ เปนเวลามากกวา ๑๐ ปแลว การปฏิบัติดังนี้เปนการถายทอดสืบตอซึ่งขอวัตรปฏิบัติของหลวงพอชา ที่ไมจํากัดเชื้อชาติและสีผิว
หลวงปู่ชาเคยกล่าวว่า “เราอยูคนละประเทศไดมาอยูรวมกันที่นี่ มันเปนของแปลกเหมือนกัน ประชาชนทั้งหลายเห็นพวกทานทั้งหลาย ซึ่งอยูในเมืองนอก มารวมกัอยูในเมืองไทย มาฉันขาวเหนียวก็ได มาพูดภาษาไทยก็ได มาพูดภาษาลาวก็ได มาอยูที่ทุกขๆ ยากๆ ลําบากก็อยูได อยางนั้นผมจึงพูดไป เมื่อไปกรุง ลอนดอน วา ทานพวกนี้จะตองไปทําดอกเตอร ที่วัดหนองปาพง คือเปลี่ยน ผมมีความรูสึกวา พวกทานตายไปแลวฟนขึ้นมา คือมาพบ ปรับตัวเขากับอากาศกับอาหารสารพัดอยางพวกทานทั้งหลายก็มีความอุตสาหะฝาฟนอุปสรรคอันนี้มาแมตลอดถึงคําพูดหรือขานนาคเปนตน บวชไดในพุทธศาสนานี้ก็เรียกวานาเลื่อมใสที่พยายามเปนไปไดอยางนี้ ความจริงของพระพุทธศาสนานั้นดึงดูดจิตใจคนไทย จิตใจคนเมืองนอกใหมารวมกลุมอันเดียวกันได มันก็เปนของแปลกอยูเหมือนกัน ฉะนั้นจงพากันตั้งอกตั้งใจสังวรสํารวมตอไป”
หลวงพอชาเคยกลาวไววา “บวชงายสึกงาย บวชยากสึกยาก” จึงเปนเหตุใหผูที่จะเขามาบวชที่วัดปานานาชาติตองเปนผูที่ตั้งใจจริง ผูมาขอบวชไมวาจะอายุเทาใดตองมาเปนผาขาว ๔-๕ เดือน เปน สามเณร ๑ ปเพื่ออบรมบมนิสัยใหเหมาะแกสมณะกอนที่จะบวชเปนพระภิกษุได
เนื่องจากวาการสื่อสารใชภาษาอังกฤษ ดังนั้นผูที่ตั้งใจจะบวชที่นี่จึงตองมีความรูภาษาอังกฤษพอสมควร หลวงพอชายังมุงหมายใหที่นี่เปนที่ฝกพระใหมีคุณสมบัติเปนผูนําฝกประสบการณในการเปนหัวหนาสงฆและปกครองวัด โดยทําหนาที่เปนเจาอาวาสวัดดวย
คำสอนต่างๆที่เขียนติดแผ่นป้ายที่ติดอยู่ทั่วไปในบริเวณวัด
ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นห้องน้ำที่ทำอย่างดี
ศาลาที่นี่มีขนาดใหญ่กว่าอุโบสถมาก
ประตูหน้าศาลา มีอ่างบัวน่าจะทำด้วยไม้
ถ่ายภาพให้เห็นความโอ่โถงของศาลา ที่สามารถที่จะให้ชาวบ้านมาปฏิบัติศาสนากิจได้เป็น 100 คน ภายในค่อนข้างมืด เพราะใช้แสงธรรมชาติ ไม่เห็นดวงไฟในศาลา
ธรรมมาสที่ใช้เทศน์ ถ้าไปที่วัดหนองป่าพง ก็จะมีลักณะเดียวกัน
อาสนะสงฆ์หินขัดยกขึ้นจากพื้น ติดป้ายห้ามผู้ที่ไม่ใช่พระสงฆ์ขึ้นไปนั่ง
พระประธานในศาลา
รางน้ำเล็กๆ รอบอาคาร เหมือน จานรองตู้กับข้าว น่าจะกันมดหรือแมลงต่างๆ เข้า่ไปในตัวอาคาร
ในป พ.ศ. ๒๕๒๘ เริ่มสรางพระอุโบสถในตําแหนงที่พบเสมาเกา เพื่อใหพระสงฆใชสวดทําสังฆกรรมตางๆ และเปนที่อบรมพระสงฆสามเณร พระอุโบสถสรางเสร็จในอีก ๒ ปตอมาเนื่องจาก พระชาวตาง ประเทศมีเพิ่มมากขึ้นทุกปีญาติโยมจึงไดมีจิตศรัทธาถวายที่ดินเพิ่มปจจุบัน (พ.ศ. ๒๕๕๑) มีเนื้อที่วัดทั้งหมด ๓๕๖ ไร มีกุฏิ ๓๗ หลังพ.ศ. ๒๕๓๖ ไดทํากําแพงลอมรอบวัดและไดมีการปลูกปาทดแทนขึ้นจากเดิมที่เปนไรปอที่ถูกทิ้งรางไว
ทางที่จะเข้าสู่พระอุโบสถ ติดป้ายว่า "แดนเคารพ โปรดสำรวม "
ในตัวอุโบสถไม่มีดวงไฟ ใช้แสงธรรมชาติ หลังคาจึ่งใช้กระจกใส เพื่อให้แสงสว่างรอดเข้าไปในอุโบสถได้
ส่วนยอดของพระอุโบสถ มองคล้ายส่วนยอดของเจดีย์พระโพธิญาณเถร ที่วัดหนองป่าพง
ใบเสมารอบอุโบสถ
พระประธานภายในอุโบสถ ส่วนด้านหน้าเป็นรูปหล่อของหลวงปู่ชา ด้านหลังเป็นกระจก เพื่อให้แสงรอดเข้ามาที่อุโบสถได้
ภายใบโบสถทำอย่างเรียบง่าย และอุโบสถขนาดเล็กทำอย่างพอเพียง เนื่องจากอุโบสถเป็นที่ใช้ทำสังฆกรรม ไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่ใหญ่
